مرگ با تشریفات پزشکی (چاپ یازدهم)

[row]

[col span=”2″ span__sm=”6″ divider=”true”]

[ux_image id=”58903″]

[/col]
[col span=”9″ span__sm=”12″]

معرفی نویسنده کتاب

آتول گاواندی جراح و نویسندۀ آمریکایی است که در دانشگاه هاروارد استاد مدیریت و سیاست‌گذاری سلامت است. او علاوه بر نوشتن کتاب در نیویورکر و اسلیت نیز مطلب می‌نویسد. گاواندی در دولت کلینتون به عنوان مشاور ارشد حوزۀ سلامت فعالیت کرد و یکی از برنامه‌های بزرگ اصلاح و ارتقای سلامت در آمریکا را به اجرا درآورد. او در سال 2010 به انتخاب مجلات تایم و فارین‌پالیسی در فهرست متفکران پرنفوذ جهان قرار گرفت. نوشته‌ها و تحقیقات گاواندی از منظری انسان‌گرایانه به موضوعاتی همچون سلامتی، پزشکی و مرگ می‌نگرند. همچنین او به‌خاطر تأثیرگذاری‌ تحقیقاتش در حیطۀ سلامت «جایزۀ الی» (جایزۀ ملی مطبوعات در آمریکا) را به خود اختصاص داده است.

[/col]

[/row]
[row]

[col span=”2″ span__sm=”12″ divider=”true”]

[/col]
[col span=”9″ span__sm=”12″]

تقدیرهای کتاب

کتابی آموزنده و روشن‌بینانه… برای معنادارکردن سال‌های آخر زندگی

TIME

کتابی که مرا به گریه انداخت و خشمگین کرد، آن‌قدر که یک هفته مدام درباره‌اش حرف می‌زدم… گاواندی دربارۀ ناتوانی رشتۀ پزشکی در مواجهه با مرگ بیماران حرف می‌زند… و کم‌اند کتاب‌هایی که سراغ اندیشه‌هایی این چنین دشوار می‌روند.

nature

[/col]

[/row]
[row]

[col span=”2″ span__sm=”12″ divider=”true”]

[/col]
[col span=”9″ span__sm=”12″]

همچنین بخوانید:
نقد و بررسی

نقد و بررسی کتاب « مرگ با تشریفات پزشکی » در ترجمان علوم انسانی

[/col]

[/row]
[row]

[col span=”2″ span__sm=”6″ divider=”true”]

[/col]
[col span=”9″ span__sm=”12″]

[ux_slider bg_color=”rgb(245, 245, 245)” freescroll=”true” nav_color=”dark” timer=”20000″]

[row_inner]

[col_inner span__sm=”12″]

برش‌هایی از کتاب (ورق بزنید)

پیرمردها و پیرزن ها به من می گفتند که نه از مرگ بلکه از اتفاقات پیش از مرگ می ترسند، یعنی از دست دادن شنوایی،حافظه، بهترین دوستان و سبک دلخواه زندگی شان. به قول فلیکس، «سي بالا یعنی مجموعه ای مستدام از فقدان ها و از دست دادن ها».

[/col_inner]

[/row_inner]
[row_inner]

[col_inner span__sm=”12″]

برش‌هایی از کتاب (ورق بزنید)

شاید فکر کنید که آدم ها دست به قیام زده اند. شاید فکر کنید که باید این آسایشگاه ها را چنان آتش زد که به خاکستر تبدیل شوند. اما هرگز چنین نمی‌کنیم، چون بعید می دانیم که گزینۀ بهتری برای آن دوران از حیاتمان داشته باشیم که از فرط ضعف و تزلزل نمی توانیم از پس کارهایمان بربیاییم. ما حتی تصوری از گزینۀ بدیل نداریم.

[/col_inner]

[/row_inner]

[/ux_slider]

[/col]

[/row]